Vandaag op onze blog: een gastblog van een net afgestudeerde psychologe. Ze vertelt over haar ervaringen als werkzoekende en over quarterlifecrisis.

Afgestudeerd, eindelijk. Mijn lange periode van onderwijs (basisschool, middelbareschool en universiteit) zit erop. En nu? Nu ben ik Master of Science. Nu ben ik “geslaagd”. Ik zet dit tussen aanhalingstekens omdat het woord naar mijn mening totaal niet de lading dekt van het gevoel dat ik nu heb en de fase van mijn leven waarin ik me nu bevind. Ik ben een afgestudeerd psychologe, richting: Klinische Gezondheidszorgpsychologie. Een hele mond vol, al zeg ik het zelf. Mij is altijd verteld dat een goede opleiding de sleutel is tot succes. Als je maar goed je best doet op school dan komt het allemaal goed. En dat heb ik gedaan, ik leerde hard en behaalde goede resultaten. Ik heb zelfs een extra zware master gedaan en ben met genoegen geslaagd, een zeven en een half gemiddeld. Maar nu begint het echte leven, buiten de schoolbanken. Geen studiefinanciering meer, geen kant en klaar antwoord meer als iemand vraagt wat je doet, geen student meer. En dan beginnen de regels van het spel te veranderen.

Ik begon vol goede moed met mijn nieuwe missie: werk vinden als basispsycholoog. Hele dagen zit ik achter mijn laptop, opzoek naar vacatures. Na een maand durf ik met zekerheid te zeggen dat die er niet zijn. Mijn titel lijkt niets waard op de arbeidsmarkt. Er is enkel vraag naar GZ-psychologen, Klinisch Psychologen en psychotherapeuten. Om die titels te kunnen bemachtigen moet ik nog heel wat jaartjes verder leren én investeren, want: voor niets komt de zon op en de post doctorale opleidingen die je deze titels opleveren kosten duizenden euro’s – bovendien kom je er met het grote aantal gegadigden en het kleine aantal opleidingsplaatsen amper in. Maar ik ben gewend om hard te werken en zet stug door. Ik blijf zoeken en reageren op vacatures, sommige boven mijn niveau, sommige onder mijn niveau en één keer zowaar eentje precies mijn niveau.

In deze ‘echte’ wereld gelden echter andere spelregels. De wereld is niet eerlijk en hard werken wordt niet meer beloond met een goed cijfer en een schouderklopje. Integendeel, ik krijg afwijzing na afwijzing te verduren en mijn eigenwaarde is al snel ver te zoeken. Geslaagd?! Dat is niet hoe ik me voel, ik voel me genaaid! Om me heen zie ik leeftijdsgenoten, studiegenoten en vrienden in soortgelijke situaties. Geen werk, onbetaald werk voor de ervaring, werken in de horeca of als administratief medewerker. Grote hoeveelheden aanmeldingen (en dus een streng selectieproces) voor onbetaalde werkervaringsplekken. Ondertussen ben ik niet alleen een illusie armer maar ook een identiteit armer. Geen student meer en geen werk als psychologe.

Gedurende mijn stage heb ik mijn patiënten eens flink boos gemaakt met de uitspraak: “het leven overkomt je niet”. Het wordt tijd dat ik een koekje van eigen deeg ga eten. Aan de slag dus, en niet bij de pakken neer gaan zitten. Mijn plan is om de oogkleppen af te zetten en verder te kijken dan de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ). Volgens mij heeft niemand ooit werk gevonden door zich een maand lang achter zijn laptop te verschuilen. Ook ik kan wel wat tips gebruiken. Hoe ziet jouw quarterlifecrisis eruit?

Reageer op Facebook!