Zowie Viergever is onze overzeese peer-mediator. Hij is na zijn afstuderen een jaar op reis, en blogt over zijn ervaringen. Hieronder zijn een aantal van zijn bijzondere perspectieven op cultuurverschillen en reizen, opgedaan in Japan en Korea. 

In de weken voor ik in Tokyo aankwam maakte ik wel eens het grapje dat ik wel gek moest zijn om dit mezelf aan te doen: na enkele weken in de rust van het platteland, de overstap maken naar Tokyo. De dreun was net zo heftig als verwacht. Na een dag van me afvragen waar ik, maar vooral de mensheid als geheel, in godsnaam mee bezig was, kwam het stadskind in me weer naar boven. Voor ik het wiste hopte ik van metro naar metro, en manoeuvreerde ik me als een vis in het water door deze doorgeslagen metropool.
Er is zo veel in Tokyo waar ik het eigenlijk niet mee eens ben. Een soort doorgeslagen consumptisme, waarbij de Kalverstraat op een zonnige zondagmiddag nog een achterafstraatje lijkt. Arbeidsethos dat ervoor zorgt dat het zo maar kan gebeuren dat als je ergens in een barretje wat aan het eten bent, er naast je een zakenman ligt te slapen. Het feit dat er bijna niemand in de grootste stad ter wereld nog kookt (te weinig ruimte, te weinig tijd). De stad lijkt een soort nietszeggende zee van mensen die iedereen dwingt tot extremen. Het schokkendste: ik zou er kunnen wonen…!

Na een aantal dagen Tokyo was het tijd voor Kyoto, het ‘culturele’ hart van Japan, en kon ik me weer helemaal toerist voelen. De ene tempel was nog groter dan de andere, de ene camera had een nog dikkere lens dan de andere. De legendarische ‘rock garden’ van Ryan-ji – een Zen-tuin, die bedoeld is om je gedachten in beweging te brengen door er langdurig naar te kijken – loopt men na een snel kiekje straal voorbij. Ik heb in iets meer dan een week belachelijk veel bijzonders gezien – dingen die nog lange tijd een nawerking op me zullen hebben –  maar was blij de laatste dagen van mijn reis door Japan in het toch wat minder tot de verbeelding sprekende Kagoshima door te brengen.

Wat blijft er na anderhalve maand Japan het meest bij me hangen? De vraag waarom we in het westen niet in staat blijken te zijn lekker normaal te doen met zijn allen. De prijs is misschien hoog, maar anderhalve maand leven in een land waar alles ‘gewoon’ schoon is, iedereen beleefd is tegen elkaar en alles zo veilig en eerlijk is, verandert je perspectief. Je gaat je gedragen omdat je niet wil dat het een bende wordt, en niet omdat je eventueel straf of boete krijgt.

Wist je trouwens waarom ze in Japan mondkapjes dragen? Niet omdat ze bang zijn ziek te worden. Ze dragen ze als ze zelf ziek zijn, omdat het onbeleefd is andere mensen aan te steken in bijvoorbeeld het openbaar vervoer.

Ik ben echter alweer verder met mijn reis, eens kijken hoe lang het duurt voor ík weer door rood heen loop, of misschien zelfs voor ga dringen in de metro.